Kiedy lęk wymyka się spod kontroli – sygnały alarmowe u nastolatka
Skąd wiadomo, że to już za dużo? Poznaj 5 sygnałów alarmowych, które mogą świadczyć o tym, że adolescent nie radzi sobie sam – i dowiedz się, jak zareagować z empatią, nie paniką.
Pracownia Psychoterapii Family
Skąd wiadomo, że to już za dużo? Poznaj 5 sygnałów alarmowych, które mogą świadczyć o tym, że adolescent nie radzi sobie sam – i dowiedz się, jak zareagować z empatią, nie paniką.
Lęk nie zawsze mówi słowami – często mieszka w ciele. Dowiedz się, jak poprzez uważność i kontakt możesz pomóc nastolatkowi poczuć się bezpiecznie, zanim zdąży to wyrazić.
Czasem chcemy tak bardzo pomóc, że nie dajemy przestrzeni na bycie sobą. W tym tekście piszę o tym, jak wspierać dziecko z lękiem nie przez naprawianie, a przez obecność i akceptację.
Lęk dziecka nie istnieje w próżni. Czasem jest odpowiedzią na napięcie, które unosimy wszyscy – rodzinnie, nieświadomie. Zobacz, jak system rodzinny może wspierać lub wzmacniać lęk adolescenta.
„Zostaw mnie” – to nie zawsze oznaka braku więzi. Czasem to lęk, który nie umie znaleźć słów. Dowiedz się, co może kryć się pod ciszą, złością i wycofaniem nastolatka.
Za zamkniętymi drzwiami pokoju Twojego dziecka może siedzieć nie buntownik, a ktoś przerażony. W tym artykule przyglądam się, czym naprawdę jest lęk u adolescenta – i dlaczego często go nie rozpoznajemy.
„Nie chcę, żebyś nauczył nas mówić jednym głosem. Chcę, żebyś pomógł nam słyszeć siebie nawzajem.” Wspieranie par międzykulturowych nie polega na szukaniu kompromisu za wszelką cenę. To nie praca nad „uśrednianiem” ani dopasowywaniem się jednej ze stron do drugiej. To delikatny, świadomy proces tworzenia przestrzeni, w której różnice nie przeszkadzają – tylko się ujawniają, są widziane, a czasem nawet… docenione. W tej części artykułu piszę o tym, jak wspierać pary międzykulturowe – w gabinecie i poza nim. Co może zrobić terapeuta, a co mogą robić sami partnerzy, by nie zatracić siebie w relacji, a jednocześnie być w niej naprawdę razem.
„Nie próbujemy być tacy sami. Tworzymy coś, co działa tylko u nas.” Wiele relacji międzykulturowych nie przetrwa próby czasu. Ale są też takie, które nie tylko trwają – one się rozwijają. Stają się mocne, świadome i prawdziwie bliskie. Nie dlatego, że partnerzy są do siebie podobni, ale dlatego, że potrafią budować między różnicami. W tej części artykułu przyglądam się temu, co sprawia, że niektóre małżeństwa mieszane są trwałe. Co robią inaczej? Jak budują wspólny język? I dlaczego elastyczność, śmiech i wspólne wartości są cenniejsze niż zgodność kulturowa?