Pracownia Psychoterapii Family
Gestaltowa terapia par to nie „ostatnia deska ratunku”, lecz propozycja pogłębienia kontaktu, zanim relacja stanie się polem bitwy albo martwym układem. Praca w „tu i teraz”, świadomy dialog, eksperymenty i troska o przestrzeń pomiędzy – to wszystko sprawia, że para może doświadczyć czegoś, czego często nie zaznała od dawna: bycia widzianą, słyszaną i przyjętą.
„Chcemy ratować związek… ale chyba jest już za późno.” To jedno z najczęstszych zdań, jakie słyszy terapeuta par na pierwszej sesji. Pary trafiają do gabinetu wtedy, gdy napięcie, frustracja i milczenie narosły przez miesiące – a czasem lata. Dlaczego tak długo czekamy? Dlaczego proszenie o pomoc w relacji bywa trudniejsze niż przetrwanie w niej bez kontaktu? I co terapeuta Gestalt może zrobić, kiedy związek jest już „na granicy”? W tej pierwszej części artykułu otwieram temat późnego zgłaszania się na terapię par i tego, co najczęściej zastajemy w gabinecie: nie brak miłości, lecz brak spotkania.
Czujesz, że nie zasługujesz na uznanie, mimo że masz realne osiągnięcia? Masz wrażenie, że udajesz kogoś bardziej kompetentnego, niż jesteś – i że to tylko kwestia czasu, aż ktoś to zauważy? To może być Zespół Oszusta. W nurcie Gestalt nie próbujemy Cię przekonać, że „masz rację, jesteś świetny/a”. Zamiast tego zapraszamy do spotkania z tym głosem, który mówi: „nigdy nie wystarczy”. Bo on ma swoją historię. I Ty masz prawo ją poznać – z łagodnością, a nie z oceną.
Boli Cię brzuch, chociaż lekarz mówi, że wszystko w porządku? Oddech przyspiesza, serce wali, a przecież nic się nie dzieje? Może Twoje ciało nie jest chore – może po prostu się boi. Lęk, który nie znajduje ujścia w słowach, często przemawia przez ciało. Psychosomatyka nie jest fanaberią – to sygnał, że emocje mają coś ważnego do powiedzenia. W Gestalcie uczymy się tego języka słuchać z uważnością, a nie tłumić go ciszą.
Perfekcjonizm często wygląda dobrze z zewnątrz – skuteczność, kontrola, dopracowanie. Ale w środku bywa cicho wypalającym ogniem. Zamiast satysfakcji – ciągła presja. Zamiast spokoju – lęk, że wciąż za mało. W nurcie Gestalt pytamy nie „jak przestać być perfekcyjnym?”, ale: co próbujesz ochronić, kiedy chcesz być idealny/a? Bo pod perfekcją często kryje się potrzeba akceptacji i ulgi, której nigdy nie dostało się do końca.
Nie każdy odpoczynek to naprawdę odpoczynek. Czasem ciało leży, ale głowa wciąż biegnie – analizuje, planuje, rozważa wszystko po raz setny. W nurcie Gestalt nie walczymy z myślami. Zamiast tego uczymy się być z nimi w kontakcie – uważnie, z łagodnością. Bo odpoczynek to nie technika. To relacja ze sobą.
Ciało nie pyta, czy masz czas czuć. Ono po prostu czuje – za Ciebie. Gdy nie dajesz sobie prawa do emocji, one nie znikają. Zostają w napiętych barkach, ściskają żołądek, odbierają sen. W nurcie Gestalt uczymy się słuchać tych sygnałów z uważnością i szacunkiem. Bo emocje to nie słabość – to komunikat. A ciało… to najlepszy informator.
Ciągle czujesz się zmęczony, mimo że przesypiasz noce i starasz się odpoczywać? Brakuje Ci energii, a każdy dzień wydaje się być walką o przetrwanie? Być może winny jest stres – ale to nie zawsze jedyne wyjaśnienie. Sprawdź, co jeszcze może kryć się za chronicznym zmęczeniem i kiedy warto potraktować je poważnie.