Tagi

komunikacja

Pokazuje: 1 - 7 of 7 WYNIKÓW
Elijah M Henderson UqgG M6nFeI Unsplash
BLOG nastolatek rodzina

„Co nastolatek chce powiedzieć, gdy milczy – mechanizmy obronne w lęku”

Rodzic: „Znowu siedzi z telefonem i mnie ignoruje!”
Nastolatek (niewypowiedziane): „Boję się, że jeśli się otworzę, to i tak nie zostanę zrozumiany.”

Lęk nie zawsze wygląda jak płacz. U adolescentów przybiera często formy obronne, które mogą wyglądać jak złość, obojętność, apatia lub… wycofanie w świat online.

🧱 Jak nastolatek chroni się przed lękiem? Mechanizmy obronne w praktyce

🔁 Retrofleksja – „wszystko zatrzymuję w sobie”

  • Dziecko kieruje emocje do środka: „jestem głupi”, „jestem beznadziejny”.

  • Często towarzyszą temu napięcia w ciele, bóle brzucha, autoagresja.

  • Widzisz: wycofanie, perfekcjonizm, zamknięcie się w sobie.

➡️ Projekcja – „wszyscy się na mnie uwzięli”

  • Lęk jest zbyt trudny do zniesienia, więc nastolatek przerzuca go na innych.

  • „Oni mnie nienawidzą”, „na pewno się ze mnie śmieją”.

  • Widzisz: agresję, nieufność, unikanie rówieśników.

✴️ Defleksja – „rozmywam temat”

  • Unika bezpośredniego kontaktu z emocjami: scrolluje TikToka, żartuje z wszystkiego.

  • Z pozoru wyluzowany, ale to często maska odcięcia od siebie.

  • Widzisz: dystans, lekceważenie problemów, odcięcie od ciała.

🧩 Co to oznacza dla rodzica?

Zamiast reagować na formę (czyli np. krzyk, izolację, milczenie), warto zadać sobie pytanie:

„Co to dziecko może teraz przeżywać? Z czym się mierzy, że sięga po tę strategię?”

Nie chodzi o to, by analizować każde słowo. Chodzi o świadomość, że za tą złością może być bezradność, za milczeniem – lęk, a za kontrolą – poczucie zagubienia.

🛠️ Jak pomóc?

  1. Zamiast „czemu tak robisz?”, spróbuj: „Co się z tobą teraz dzieje?”

  2. Unikaj etykiet („Ty zawsze…”, „jesteś leniwy”) – one wzmacniają mechanizmy obronne.

  3. Zaproponuj kontakt bez presji:
    „Możemy po prostu pobyć razem, nie musisz mówić nic od razu.”

🌱 W następnym artykule porozmawiamy o roli rodziny w budowaniu (lub osłabianiu) lęku – o tym, jak nasze reakcje, komunikaty i wzorce emocjonalne mają wpływ na rozwój adolescenta.

🟩 A jeśli czujesz, że chcesz pogłębić temat – zapraszam Cię do śledzenia zapowiedzi warsztatów „Zrozumieć nastolatka z lękiem”. Start już we wrześniu!

Jesus Rodriguez NcWNzEAD7Fs Unsplash
BLOG nastolatek

„Lęk u nastolatka – co się za nim kryje?”

Adolescencja to czas intensywnych zmian – fizycznych, emocjonalnych, społecznych i tożsamościowych. Dla wielu rodziców jest to okres pełen frustracji: „mój syn nic nie mówi”, „moja córka się zamknęła”, „ciągle krzyczy albo płacze bez powodu”. Co, jeśli za tym wszystkim stoi… lęk?

🔍 Czym właściwie jest lęk?

Lęk to nie tylko strach przed ciemnością czy klasówką. W psychologii rozumiemy go jako stan emocjonalnego napięcia, często związany z poczuciem braku kontroli, niepewności, a czasem też z doświadczeniem wewnętrznego chaosu.

W okresie dorastania lęk może pojawić się z wielu powodów:

  • presja szkolna i porównywanie się z innymi,

  • obawy o przyszłość („kim będę?”),

  • zmiany w ciele i wyglądzie,

  • trudności w relacjach rówieśniczych.

🧠 Dlaczego właśnie nastolatek?

Mózg adolescenta znajduje się w przebudowie. Układ limbiczny – odpowiedzialny za emocje – jest szczególnie aktywny, podczas gdy część odpowiadająca za racjonalne myślenie (kora przedczołowa) dopiero się rozwija. To jak mieć Ferrari bez hamulców.

W efekcie młodzież:

  • intensywniej przeżywa emocje, ale nie umie ich jeszcze regulować,

  • doświadcza wewnętrznego chaosu i zmienności nastrojów,

  • często nie potrafi nazwać tego, co czuje – zamiast mówić, reaguje impulsywnie.

🔔 Objawy, które mogą wskazywać na lęk (choć nie wyglądają jak lęk):

  • wybuchy złości, zamknięcie się w pokoju,

  • unikanie szkoły, nieodzywanie się,

  • perfekcjonizm, „ciągłe bycie najlepszym”,

  • somatyzacje: bóle brzucha, głowy, zmęczenie.

To nie są „wymysły” ani „bunt”. To często sposoby radzenia sobie z trudnym stanem wewnętrznym, który dziecko nie potrafi wyrazić inaczej.

🫶 Co może zrobić rodzic?

  1. Zacznij od obserwacji, nie od oceniania.
    „Zauważyłem, że ostatnio dużo się izolujesz. Martwię się. Chcesz pogadać?”

  2. Nie próbuj od razu naprawiać.
    Młodzi ludzie bardziej potrzebują bycia z nimi, niż szybkich rozwiązań.

  3. Uznaj emocje.
    „To, że się boisz, nie znaczy, że coś jest z Tobą nie tak.”

🔜 W kolejnym artykule opowiem o tym, co nastolatek naprawdę komunikuje, gdy… milczy. I jak często lęk chowa się za agresją, perfekcjonizmem albo „odcinaniem się” od rodziny.

🟩 Chcesz pogłębić temat? Wkrótce rusza cykl warsztatów „Zrozumieć nastolatka z lękiem” – dla rodziców, którzy chcą wspierać, nie kontrolować. Więcej informacji już wkrótce!

Couple 4565429 1280
BLOG kobieta małżeństwo mężczyzna partnerstwo Zdrowie psychiczne dorosłych związek

„Związki bez granic – o relacjach międzykulturowych”. CZĘŚĆ IV: Dlaczego niektóre relacje się rozpadają? O asymilacji, rozczarowaniu i niespełnionych nadziejach

 

„Czułam, że jestem gościem w jego świecie. I coraz rzadziej miałam ochotę go odwiedzać.”
— z rozmowy z klientką po rozstaniu z partnerem.

Związki międzykulturowe mają w sobie ogromny potencjał. Ciekawość, świeżość, otwartość, intensywność. Ale nie każda z tych relacji przetrwa próbę czasu. Co sprawia, że niektóre się kończą? I czy rzeczywiście chodzi o różnice kulturowe – czy może o coś głębszego?

Rozpad relacji nigdy nie ma jednej przyczyny. To proces. Czasem cichy. Czasem bolesny. W związkach międzykulturowych przyczyny te mają swoje szczególne oblicze – naznaczone innym językiem, inną rodziną, inną tożsamością.

🔻 1. Gdy jedna strona asymiluje się… za bardzo

To bardzo częsty wzorzec: jedna osoba (zazwyczaj ta, która zmienia kraj lub kulturę) stara się „dopasować”, często kosztem siebie.

  • Zmienia język, religię, styl ubierania się.

  • Przejmuje zwyczaje rodziny partnera.

  • Porzuca własne rytuały, by nie „zawadzać”.

I choć z zewnątrz wygląda to jak zaangażowanie, wewnątrz często rośnie poczucie utraty siebie. Z czasem przeradza się w cichy żal:

„Już nie wiem, kim jestem w tym związku.”

Asymilacja, która nie jest świadoma i dobrowolna, może prowadzić do emocjonalnego wypalenia.

🔻 2. Rozczarowanie „innością”, która nie jest taka, jak w wyobrażeniach

Niektóre związki zaczynają się od zachwytu:

„On taki ciepły, ekspresyjny, zupełnie inny niż mężczyźni stąd.”
„Ona taka niezależna, otwarta, inna niż kobiety, które znam.”

Ale za fascynacją często kryje się projekcja – wyobrażenie, które nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Z czasem okazuje się, że:

  • on też bywa zamknięty i nieobecny,

  • ona też ma trudności z bliskością,

  • różnice nie są tylko „urocze” – są też niewygodne.

Rozczarowanie tym, że „egzotyczność” nie oznacza bajki, bywa bolesne. I jeśli nie ma przestrzeni na realne poznanie drugiego człowieka – relacja pęka.

🔻 3. Samotność w nowym świecie

Jedna z najbardziej niedocenianych trudności to osamotnienie jednej ze stron – tej, która żyje z dala od swojego języka, rodziny, przyjaciół, punktów odniesienia.

Nawet przy zaangażowanym partnerze, samotność ta ma inny ciężar:

  • Brak wspólnego kodu kulturowego.

  • Tęsknota za tym, co „swoje”.

  • Ciągłe tłumaczenie się, dlaczego „u mnie w domu robiło się inaczej”.

Jeśli para nie znajdzie sposobu, by zaopiekować się tą samotnością, pojawi się oddalenie, a potem – zamknięcie. Niektóre związki kończą się nie przez konflikt – tylko przez milczącą tęsknotę jednej ze stron.

🔻 4. Nierówność w decyzjach, języku i przestrzeni

W parze międzykulturowej łatwo o strukturalną nierównowagę:

  • jedna osoba mówi w swoim języku ojczystym, druga nie,

  • jedno „jest u siebie”, drugie „w gościach”,

  • jedno zna system, prawo, zwyczaje – drugie ich dopiero się uczy.

Jeśli nie ma świadomości i gotowości do rozmowy o tej nierównowadze, pojawia się frustracja:

„Zawsze jesteśmy na twoich warunkach.”
„Zawsze muszę się dostosować.”

A z nią – narastający gniew, który w końcu szuka ujścia.

🔻 5. Trudność w scaleniu dwóch rodzin / systemów

Nie każda rodzina dobrze znosi „inność” w związku dziecka.
Nie każda kultura jest otwarta na różnorodność.
I nie każdy partner umie postawić granicę między swoim światem a naciskami z zewnątrz.

Jeśli jedna osoba ciągle czuje się „nieakceptowana” przez rodzinę drugiej, może dojść do emocjonalnego wycofania. Jeśli partner nie staje po stronie związku – druga osoba przestaje czuć się bezpiecznie.

Czasem to nie relacja pęka od środka. Pęka z powodu nacisku z zewnątrz.

🔻 6. Brak wspólnej wizji przyszłości

W relacji międzykulturowej pytania o przyszłość są szczególnie ważne:

  • Gdzie będziemy mieszkać?

  • W jakim języku będą mówić nasze dzieci?

  • Czy będą miały jedną religię – czy żadnej?

  • Czy kiedyś wrócimy „do mnie”?

Jeśli nie ma wspólnej narracji – partnerzy zaczynają żyć obok siebie, każdy ze swoim planem. A to, co miało być „naszym światem”, przestaje istnieć.

🔸 Rozpad to nie zawsze porażka

Czasem związki się kończą, bo doświadczone różnice były po prostu zbyt duże.
Czasem – bo zabrakło języka do rozmowy.
A czasem – bo to była ważna, ale skończona historia.

Rozpad nie zawsze jest porażką.
Bywa domknięciem procesu poznania: siebie, drugiej osoby, własnych granic.

Niektóre związki kończą się z żalem. Inne – z wdzięcznością.
Ale niemal zawsze zostawiają coś ważnego:

  • większą świadomość,

  • więcej odwagi,

  • i więcej pokory wobec różnic.

📖 W kolejnej części:
Co sprawia, że niektóre pary międzykulturowe budują trwałe i głębokie relacje?
Będziemy mówić o wspólnym języku (dosłownie i w przenośni), elastyczności i tym, jak tworzyć coś wspólnego, zamiast tylko próbować się dopasować.

 

Pexels Pixabay 163431
praca BLOG przemoc

Czujesz się zastraszana w pracy? To może być bierna agresja.

 

Charakterystyka Przemocy Psychicznej i Biernej Agresji

Przemoc psychiczna to działania, które mają na celu wywołanie strachu, poczucia niższości lub demoralizację pracownika. Może to obejmować krzyki, groźby, ciągłą krytykę, publiczne poniżanie, czy manipulowanie informacjami. Bierna agresja od przełożonych, z drugiej strony, może być mniej oczywista. Obejmuje takie zachowania, jak ignorowanie, celowe opóźnianie przekazywania informacji niezbędnych do wykonania pracy, niereagowanie na pytania czy uwagi, a także nieuzasadnione pomijanie przy przydzielaniu zadań lub projektów.

Jak Rozpoznawać Sygnały Ostrzegawcze

Rozpoznanie przemocy psychicznej i biernej agresji wymaga uważności na różne sygnały. Oto niektóre z nich:

  • Ciągła krytyka: Twoja praca jest ciągle krytykowana bez konstruktywnego uzasadnienia, często w obecności innych.
  • Izolacja: Jesteś celowo izolowany od reszty zespołu, nie otrzymujesz zaproszeń na spotkania lub jesteś pomijany w komunikacji.
  • Manipulacja: Przełożony manipuluje faktami lub sytuacjami w taki sposób, abyś wyglądał źle w oczach innych lub poczuł się bezsilny.
  • Odmowa wsparcia: Twoje prośby o pomoc lub zasoby niezbędne do wykonania pracy są ignorowane lub odrzucane bez uzasadnienia.

Strategie Radzenia Sobie

1. Dokumentowanie Incydentów

Zacznij od dokumentowania wszystkich incydentów, które można zakwalifikować jako przemoc psychiczną czy bierną agresję. Zapisuj daty, godziny, świadków oraz dokładny opis zdarzeń. Takie dokumenty mogą być kluczowe w przypadku zgłaszania problemu do wyższych szczebli zarządu lub zewnętrznych organów.

2. Budowanie Sojuszy

Zbuduj sojusze z kolegami, którzy również mogą być świadkami nieodpowiednich zachowań. Wspólne działanie może być bardziej efektywne i daje większe poczucie bezpieczeństwa w staraniach o zmianę sytuacji.

3. Komunikacja

Jeśli to możliwe, spróbuj omówić swoje obawy bezpośrednio z przełożonym. Czasem ludzie nie zdają sobie sprawy z negatywnego wpływu swojego zachowania. Podejdź do rozmowy z przygotowaniem, prezentując fakty, a unikając emocji.

4. Wsparcie Zawodowe

Rozważ skorzystanie z wsparcia zawodowego, takiego jak mediacje prowadzone przez dział HR lub zewnętrzne doradztwo prawne. Profesjonalna pomoc może być nieoceniona w trudnych sytuacjach.

5. Działanie

Jeśli problem nie zostaje rozwiązany, a ty cierpisz z powodu długotrwałego stresu, może być konieczne zwrócenie się o pomoc do wyższych szczebli zarządu, a w ostateczności zmiana miejsca pracy.

Podsumowanie

Przemoc psychiczna i bierna agresja ze strony przełożonego to poważne zagrożenie dla zdrowia psychicznego i efektywności pracowników. Kluczowe jest rozpoznanie tych zachowań, dokumentowanie incydentów oraz poszukiwanie wsparcia, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz organizacji. Pamiętaj, że masz prawo do pracy w środowisku wolnym od przemocy i agresji.

Budowanie Realcji
BLOG nastolatek

5 wskazówek budowania relacji wśród rówieśników?

Bądź otwarty na nowe

Najważniejszym krokiem w budowaniu relacji jest otwarcie się na nowych ludzi. Nastolatki często trzymają się w grupach, co może powodować trudności w nawiązywaniu kontaktów z innymi. Dlatego ważne jest, aby zachęcać młodych ludzi do wychodzenia ze swojej strefy komfortu i próbowania nowych rzeczy. Mogą to być na przykład spotkania w przestrzeni miejskiej takiej jak kawiarnie, parku muzea czy też siłownie.

Bądź empatyczny

Empatia to kluczowy element w budowaniu relacji. Nastolatki powinny uczyć się rozumienia potrzeb i uczuć innych ludzi. Dzięki temu będą mogli lepiej radzić sobie z konfliktami, a także zbudować mocniejsze i bardziej trwałe relacje z innymi ludźmi.

Bądź autentyczny

Budowanie relacji wymaga prawdziwej, autentycznej osobowości. Nastolatki powinny uczyć się być sobą i nie udawać kogoś, kim nie są. Prawdziwa przyjaźń opiera się na wzajemnym szacunku i akceptacji, a nie na pozorach.

Wspieraj innych

Budowanie relacji to nie tylko korzyść dla siebie, ale także dla innych ludzi. Nastolatki powinny uczyć się wspierać innych, gdy ci tego potrzebują. Wspieranie innych jest kluczowe w budowaniu relacji, a także w rozwijaniu poczucia empatii i altruizmu.

Rozwijaj swoje umiejętności komunikacyjne

Najważniejszą umiejętnością w budowaniu relacji jest umiejętność komunikowania się. Nastolatki powinny uczyć się wyrażać swoje myśli i uczucia w sposób jasny i zrozumiały dla innych ludzi. Mogą to robić na przykład poprzez regularne rozmowy z rodzicami, dziadkami lub przyjaciółmi.

 

Nie można również zapominać o tym, że budowanie relacji to proces, który wymaga czasu i wysiłku. Młodzi ludzie powinny być cierpliwi i zdawać sobie sprawę z tego, że prawdziwe przyjaźnie rozwijają się stopniowo, a nie na skutek jednego spotkania. Dlatego ważne jest, aby rozwijać relacje w sposób naturalny i w swoim czasie.

Oprócz powyższych wskazówek, istotne jest również to, aby nastolatki miały wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół. Rodzice mogą pomóc swoim dzieciom w nawiązywaniu kontaktów z innymi młodymi ludźmi poprzez organizowanie spotkań, udział w zorganizowanych zajęciach lub po prostu poprzez rozmowę z dzieckiem na temat jego życia społecznego.

Warto również zachęcać nastolatków do rozwoju swoich zainteresowań i pasji, ponieważ dzięki temu będą mieli większą szansę na poznanie ludzi o podobnych zainteresowaniach i łatwiejsze nawiązanie z nimi relacji.

 

Budowanie relacji wśród nastolatków jest kluczowym elementem ich rozwoju społecznego. Aby zbudować trwałe i wartościowe relacje, młodzi ludzie powinni być otwarci na nowe znajomości, empatyczni, autentyczni, wspierający innych oraz rozwijać swoje umiejętności komunikacyjne. Dzięki tym umiejętnościom będą w stanie nawiązywać pozytywne relacje z rówieśnikami, a także lepiej radzić sobie z konfliktami i problemami, które mogą pojawić się w relacjach z innymi ludźmi.

jak komunikują się nastolatki
BLOG nastolatek

Jak komunikują się nastolatki?

 

Różna komunikacja, jeden cel

Nastolatki poddane są dużo większej intensywności komunikatów w social mediach niż my. Pamiętajmy, że w dużej mierze są one szkodliwe dla ich zdrowia psychicznego. Połączenie komunikatów płynących z mediów, codziennych zmartwień oraz zmian hormonalnych w organizmie może skutkować innym niż zwykle sposobem komunikacji. Do jej najczęściej spotykanych w rodzajów zalicza się między innymi komunikację opartą o otwartość, przewagę wycofania i sekretów oraz kłamstwa. Istotne jest, aby wiedzieć, że żaden z nich nie jest celowym zachowaniem mającym na celu pogorszenie relacji z osobą dorosłą — to jedynie sposoby radzenia sobie z natłokiem emocji.

Komunikacja oparta o otwartość

W grupie nastolatków komunikujących się w oparciu o otwartość znajdują się młodzi dorośli otwarci wobec obojga rodziców. Rzadko spotyka się u nich komunikację opartą o tajemnice i kłamstwa, za to dużo częściej rodzic w oczach dziecka jest wtedy osobą otwartą, zaangażowaną w ich codzienne życie i godną zaufania. Dzielenie się informacjami w tym stylu komunikacji to świadomy wybór nastolatka, mający na celu chęć nawiązania kontaktu, a nie strach przed brakiem udzielenia informacji. Co ciekawe, nastolatki komunikujące się właśnie w taki sposób mają najmniejsze ryzyko problemowego spożywania alkoholu lub zażywania innych substancji psychoaktywnych.

Wycofanie i sekrety

Kolejnym sposobem komunikacji spotykanym u nastolatków jest zauważalne wycofanie z relacji i stopniowe zwiększanie liczby sekretów. Taki sposób zachowania jest naturalny i często spotykany wśród osób w okresie dojrzewania. W tym przypadku otwartość w większym stopniu utrzymywana jest z matkami, wsparcie emocjonalne średnio rzadkiej dawane jest ze strony ojców.

Kłamstwa

Często spotykane wśród nastolatków kłamstwa spowodowane są różnymi sytuacjami. Najczęściej jednak stosowane są z powodu braku zaufania do opiekunów bądź agresywnej reakcji na ważne informacje powierzone im w przeszłości. Nastolatkowie stosujący ten rodzaj komunikacji najczęściej mierzą się z niszczącym uzależnieniami oraz problemami natury psychicznej.

Jak poprawnie komunikować się z nastolatkiem?

Pamiętajmy, że jako rodzice możemy mieć ogromny wpływ na naszą więź z dzieckiem. Należy pamiętać jednak o tym, jaką rolę odgrywamy w ich życiu i jak ważne jest dla nich konstruktywne wsparcie, a nie kontrolujący nadzór. Wzajemne szanowanie granic obu stron pozwoli na zdrowe budowanie relacji. Nastolatek nie jest wrogiem rodzica, a rodzic nie powinien być wrogiem nastolatka.

Jeśli szukasz wsparcia przy problemach w komunikacji między członkami Twojej rodziny, zapraszam do zapisów na konsultację coachingową, podczas której przyjrzymy się obecnym problemom i postaramy się znaleźć najlepszy sposób na ich rozwiązanie.

 

jak komunikować się z nastoolatkiem
BLOG nastolatek

Jak komunikować się z nastolatkiem? 

Jak komunikuje się nastolatek?

To pytanie zadaje sobie większość rodziców, jednak odpowiedź nie należy do najbardziej przejrzystych, nastolatek komunikuje się bowiem w różny sposób, zależny od jego aktualnych potrzeb oraz problemów, z którymi się spotyka. Zamiast próbować zrozumieć często skomplikowany dla dorosłych język komunikacji nastolatka, warto zastanowić się nad tym, jak my możemy się z nimi komunikować. Pamiętajmy, że ci młodzi dorośli często niemal w pełni rozumieją świat dorosłych, a najlepszym sposobem na traktowanie ich z szacunkiem jest podejście do nich jak do dojrzałego człowieka, unikając rodzicielskich ‘gierek’.

Najlepsze sposoby na komunikację z nastolatkiem

Podczas rozmowy z nastolatkiem możemy trafiać na trudności wynikające z różnych oczekiwań obu stron. Rodzic powinien jednak uzbroić się w cierpliwość i nie dążyć do nawiązania kontaktu z dzieckiem za wszelką cenę. Co jeszcze możemy zrobić? Zobaczcie sami.

Odpuść i daj przejąć inicjatywę

Nie bez powodu nastolatek nazywany jest młodym dorosłym. Mimo dalszych poszukiwań siebie rozumie i potrafi zastosować już wiele mechanizmów z życia swoich opiekunów. Zaakceptuj fakt, że w danej chwili może nie chcieć lub nie być gotowe na rozmowę z drugą osobą. Nie nalegaj na rozmowę, jeśli widzisz, że nie jest to najlepszy moment. Jeśli przyjmiesz odmowę swojego dziecka i dasz do zrozumienia, że będziesz czekać, aż będzie gotowe do rozmowy, z pewnością to zrobi.

Słuchaj, nie oceniaj

Komunikacja z dzieckiem powinna iść w obu stronach. Pamiętaj, aby oprócz mówienia do nastolatka dać u też szansę odpowiedzi lub wyrażenia swojej opinii. Zrezygnuj z monologów i anegdot, które głównie frustrują i zwiększają dystans między obiema stronami. Zostań aktywnym uczestnikiem rozmowy i wyrażaj swoją opinię w momencie, w którym zostaniesz o nią poproszony. O ile sytuacja nie wymaga stanowczego postawienia granic, postaraj się być dla dziecka jak przyjaciel – pozwól sobie na śmiech i łzy, jeśli akurat czujesz, że się u Ciebie pojawiają.

Dbaj o zaufanie po obu stronach

Jeśli chcesz, żeby Twoje dziecko dzieliło się z Tobą swoimi problemami i obawami, najpierw pozwól mu zrozumieć, że może Ci zaufać. Dotrzymuj powierzonych Ci sekretów i wspieraj nastolatka w problemach, z którymi się mierzy, a zostaniesz osobą, do której będzie przyjść i zwierzyć się z najskrytszych tajemnic. Pamiętaj, że zaufanie ciężko jest odbudować, dlatego szczegóły Waszej rozmowy powinny zostać tylko między Wami.

Motywuj do działania

Szczera rozmowa z dorosłym może być dla nastolatka dużym wyzwaniem. Wesprzyj go w tej sytuacji i podtrzymuj rozmowę na etapie, na którym zauważysz, że staje się problematyczna. Potwierdzaj emocje i doznania, z którymi spotkał się młody dorosły, dopytuj o jego pomysły na dalsze działanie, podkreślaj jego niezależność i daj szansę wyboru najlepszego rozwiązania. Dzięki temu kolejne rozmowy staną się dużo lżejsze i swobodniejsze.

 

Czujesz, że potrzebujesz wsparcia w utrzymaniu dobrych relacji rodzinnych? Zapraszam na konsultacje coachingowe, podczas których uważnie przyjrzymy się możliwością poprawy komunikacji między członkami Twojej rodziny.