Kategoria

BLOG

Strona główna BLOG (Strona 8)
Pokazuje: 57 - 63 of 63 WYNIKÓW
jak komunikują się nastolatki
BLOG nastolatek

Jak komunikują się nastolatki?

 

Różna komunikacja, jeden cel

Nastolatki poddane są dużo większej intensywności komunikatów w social mediach niż my. Pamiętajmy, że w dużej mierze są one szkodliwe dla ich zdrowia psychicznego. Połączenie komunikatów płynących z mediów, codziennych zmartwień oraz zmian hormonalnych w organizmie może skutkować innym niż zwykle sposobem komunikacji. Do jej najczęściej spotykanych w rodzajów zalicza się między innymi komunikację opartą o otwartość, przewagę wycofania i sekretów oraz kłamstwa. Istotne jest, aby wiedzieć, że żaden z nich nie jest celowym zachowaniem mającym na celu pogorszenie relacji z osobą dorosłą — to jedynie sposoby radzenia sobie z natłokiem emocji.

Komunikacja oparta o otwartość

W grupie nastolatków komunikujących się w oparciu o otwartość znajdują się młodzi dorośli otwarci wobec obojga rodziców. Rzadko spotyka się u nich komunikację opartą o tajemnice i kłamstwa, za to dużo częściej rodzic w oczach dziecka jest wtedy osobą otwartą, zaangażowaną w ich codzienne życie i godną zaufania. Dzielenie się informacjami w tym stylu komunikacji to świadomy wybór nastolatka, mający na celu chęć nawiązania kontaktu, a nie strach przed brakiem udzielenia informacji. Co ciekawe, nastolatki komunikujące się właśnie w taki sposób mają najmniejsze ryzyko problemowego spożywania alkoholu lub zażywania innych substancji psychoaktywnych.

Wycofanie i sekrety

Kolejnym sposobem komunikacji spotykanym u nastolatków jest zauważalne wycofanie z relacji i stopniowe zwiększanie liczby sekretów. Taki sposób zachowania jest naturalny i często spotykany wśród osób w okresie dojrzewania. W tym przypadku otwartość w większym stopniu utrzymywana jest z matkami, wsparcie emocjonalne średnio rzadkiej dawane jest ze strony ojców.

Kłamstwa

Często spotykane wśród nastolatków kłamstwa spowodowane są różnymi sytuacjami. Najczęściej jednak stosowane są z powodu braku zaufania do opiekunów bądź agresywnej reakcji na ważne informacje powierzone im w przeszłości. Nastolatkowie stosujący ten rodzaj komunikacji najczęściej mierzą się z niszczącym uzależnieniami oraz problemami natury psychicznej.

Jak poprawnie komunikować się z nastolatkiem?

Pamiętajmy, że jako rodzice możemy mieć ogromny wpływ na naszą więź z dzieckiem. Należy pamiętać jednak o tym, jaką rolę odgrywamy w ich życiu i jak ważne jest dla nich konstruktywne wsparcie, a nie kontrolujący nadzór. Wzajemne szanowanie granic obu stron pozwoli na zdrowe budowanie relacji. Nastolatek nie jest wrogiem rodzica, a rodzic nie powinien być wrogiem nastolatka.

Jeśli szukasz wsparcia przy problemach w komunikacji między członkami Twojej rodziny, zapraszam do zapisów na konsultację coachingową, podczas której przyjrzymy się obecnym problemom i postaramy się znaleźć najlepszy sposób na ich rozwiązanie.

 

jak komunikować się z nastoolatkiem
BLOG nastolatek

Jak komunikować się z nastolatkiem? 

Jak komunikuje się nastolatek?

To pytanie zadaje sobie większość rodziców, jednak odpowiedź nie należy do najbardziej przejrzystych, nastolatek komunikuje się bowiem w różny sposób, zależny od jego aktualnych potrzeb oraz problemów, z którymi się spotyka. Zamiast próbować zrozumieć często skomplikowany dla dorosłych język komunikacji nastolatka, warto zastanowić się nad tym, jak my możemy się z nimi komunikować. Pamiętajmy, że ci młodzi dorośli często niemal w pełni rozumieją świat dorosłych, a najlepszym sposobem na traktowanie ich z szacunkiem jest podejście do nich jak do dojrzałego człowieka, unikając rodzicielskich ‘gierek’.

Najlepsze sposoby na komunikację z nastolatkiem

Podczas rozmowy z nastolatkiem możemy trafiać na trudności wynikające z różnych oczekiwań obu stron. Rodzic powinien jednak uzbroić się w cierpliwość i nie dążyć do nawiązania kontaktu z dzieckiem za wszelką cenę. Co jeszcze możemy zrobić? Zobaczcie sami.

Odpuść i daj przejąć inicjatywę

Nie bez powodu nastolatek nazywany jest młodym dorosłym. Mimo dalszych poszukiwań siebie rozumie i potrafi zastosować już wiele mechanizmów z życia swoich opiekunów. Zaakceptuj fakt, że w danej chwili może nie chcieć lub nie być gotowe na rozmowę z drugą osobą. Nie nalegaj na rozmowę, jeśli widzisz, że nie jest to najlepszy moment. Jeśli przyjmiesz odmowę swojego dziecka i dasz do zrozumienia, że będziesz czekać, aż będzie gotowe do rozmowy, z pewnością to zrobi.

Słuchaj, nie oceniaj

Komunikacja z dzieckiem powinna iść w obu stronach. Pamiętaj, aby oprócz mówienia do nastolatka dać u też szansę odpowiedzi lub wyrażenia swojej opinii. Zrezygnuj z monologów i anegdot, które głównie frustrują i zwiększają dystans między obiema stronami. Zostań aktywnym uczestnikiem rozmowy i wyrażaj swoją opinię w momencie, w którym zostaniesz o nią poproszony. O ile sytuacja nie wymaga stanowczego postawienia granic, postaraj się być dla dziecka jak przyjaciel – pozwól sobie na śmiech i łzy, jeśli akurat czujesz, że się u Ciebie pojawiają.

Dbaj o zaufanie po obu stronach

Jeśli chcesz, żeby Twoje dziecko dzieliło się z Tobą swoimi problemami i obawami, najpierw pozwól mu zrozumieć, że może Ci zaufać. Dotrzymuj powierzonych Ci sekretów i wspieraj nastolatka w problemach, z którymi się mierzy, a zostaniesz osobą, do której będzie przyjść i zwierzyć się z najskrytszych tajemnic. Pamiętaj, że zaufanie ciężko jest odbudować, dlatego szczegóły Waszej rozmowy powinny zostać tylko między Wami.

Motywuj do działania

Szczera rozmowa z dorosłym może być dla nastolatka dużym wyzwaniem. Wesprzyj go w tej sytuacji i podtrzymuj rozmowę na etapie, na którym zauważysz, że staje się problematyczna. Potwierdzaj emocje i doznania, z którymi spotkał się młody dorosły, dopytuj o jego pomysły na dalsze działanie, podkreślaj jego niezależność i daj szansę wyboru najlepszego rozwiązania. Dzięki temu kolejne rozmowy staną się dużo lżejsze i swobodniejsze.

 

Czujesz, że potrzebujesz wsparcia w utrzymaniu dobrych relacji rodzinnych? Zapraszam na konsultacje coachingowe, podczas których uważnie przyjrzymy się możliwością poprawy komunikacji między członkami Twojej rodziny.

 

niska samoocena u nastolatka
BLOG nastolatek

Niska samoocena u nastolatków – skąd się bierze i jak sobie z nią radzić?

Jesteś rodzicem, opiekunem lub dorosłym w otoczeniu dziecka, u którego zauważasz przygnębienie i brak wiary w siebie? Zamknięcie się w sobie i negatywne przekonania dotyczące własnych dokonań lub możliwości to częste objawy niskiej samooceny. Jak rozróżnić chwilowy spadek wiary w siebie od szkodliwego i destrukcyjnego procesu, który może wpłynąć na przyszłość dziecka lub nastolatka? W poniższym artykule przedstawię źródła niskiej samooceny u młodych osób oraz najskuteczniejsze sposoby reakcji i rozmowy na ten temat.

Niska samoocena u nastolatków — skąd się bierze?

Jako dorośli dobrze wiemy, jak ważną funkcję samoocena pełni w życiu. Postawa wobec samego siebie wpływa nie tylko w osiągnięciu życiowego spełnienia, ale jest również kluczowym elementem tworzenia trwałych relacji zawodowych i prywatnych. Jej początki mają miejsce już w dzieciństwie, w którym mamy okazję zetknąć się z własną niepowtarzalnością. Już przedszkolaki i dzieci rozpoczynające naukę wczesnoszkolną konfrontują się ze swoimi zaletami i wadami. Co ważne, samoocena może zmieniać się na przestrzeni lat, umożliwiając zarówno jej zwiększenie, jak i osłabienie.

Na poczucie wartości młodego człowieka wpływa wiele sytuacji, z którymi spotyka się na co dzień. Kluczowy wpływ na jej wysokość ma relacja z rodzicami, w szczególności akceptacja płynąca z ich strony, wiara w jego możliwości i samodzielność oraz pozwolenie na eksplorowanie życia i zbieranie nowych doświadczeń.

Niska samoocena nie musi być jednak pochodną złych relacji z drugą osobą. Młodzi ludzie coraz więcej czasu spędzają w internecie, w którym przedstawiane są im nienaturalne odsłony wyglądu i zachowań osób w ich wieku oraz ich idoli. Niemożność dorównania internetowym standardom często powoduje przygnębienie, a w konsekwencji obniżenie wiary we własne możliwości.

Jak zwiększać samoocenę u dziecka?

Jako dorosły pełnimy w życiu dziecka kluczową rolę. Nasze codzienne zachowanie wpływa na większość podejmowanych przez nie w przyszłości decyzji. Jak komunikować się z dzieckiem, jeśli chcemy zwiększyć jego wiarę w siebie? Oprócz codziennego okazywania bezwarunkowej miłości należy przyjąć postawę kształcącą asertywność. Można zrobić to, wyznaczając dziecku granice, które obowiązują je w życiu rodzinnym, takie jak godziny powrotu do domu czy czas, który może poświęcić na oglądanie telewizji lub granie na komputerze. Rodzic to osoba najważniejsza w życiu dziecka, dlatego na ich barkach spoczywa konieczność nauczenia zasad, jakimi rządzi się świat oraz konsekwencji, z jakimi trzeba się liczyć w momencie, w którym ich nie respektujemy. Co więcej, samoocenę dziecka kształtuje również obserwacja codziennego funkcjonowania dorosłych w otoczeniu. Pokażmy, jak istotne jest poczucie sprawczości, przejmowanie kontroli nad podejmowanymi decyzjami i czynnościami, przeprosiny i przyznanie się do błędu, przyjmowanie komplementów i krytyki od osób trzecich czy cieszenie się własnym sukcesem.

Niska samoocena — kiedy reagować?

Niska samoocena u dziecka może być skutecznie ukrywana i tłumiona. Nieprawidłowe reakcje ze strony rodzica, nauczyciela czy wychowawcy zniechęca je do dalszych prób i zamyka w sobie, stawiając w pozycji gorszej od reszty. Istnieją sytuacje, w których wymagana jest natychmiastowa reakcja ze strony dorosłego. Należą do nich na przykład zachowania autoagresywne, naruszające krzywdzące ciało dziecka. Mniej agresywne zachowania, które powinny zwrócić naszą uwagę no na przykład brak chęci uczestniczenia w spotkaniach z rówieśnikami, lęk związany z wystąpieniami publicznymi, duża ilość czasu spędzanego w internecie lub grach.

Jak rozmawiać z nastolatkiem

Jeśli zauważyłeś/aś obniżoną samoocenę u swojego dziecka pamiętaj o tym, aby unikać wyrażania krytyki w jego stosunku. Wyraź realne zainteresowanie jego codziennym życiem i pytaj się o przebieg dnia w szkole, relacje z rówieśnikami i trudności, z którymi aktualnie się spotyka. Unikaj pobłażania jego problemom i pamiętaj, że niska samoocena często kształtowana jest latami, dlatego pozbycie się jej też nie będzie szybkim procesem.

Jeśli czujesz, że twoje próby zawodzą i szukasz realnego wsparcia dla dziecka lub nastolatka, skorzystaj z konsultacji coachingowej dla młodzieży, podczas której młoda osoba pozna najlepsze sposoby na radzenie sobie z poczuciem gorszości, zwiększy samoznajomosć, wzmocni się w budowaniu relacji z rówieśnikami i znacząco poprawi swoje codzienne funkcjonowanie.

Szukasz wsparcia dla dziecka? Zapraszam na konsultację do mojego warszawskiego gabinetu na ul. Ogrodowej 32A/6.

 

 

agresja wśród przedszkolaków
BLOG dziecko

Agresja wśród przedszkolaków – skąd się bierze i jak sobie z nią radzić? 

Agresja to część otaczającego nas świata. Mamy z nią bezpośredni kontakt poprzez środki masowego przekazu czy bezpośrednie relacje międzyludzkie. Czasami padamy jej ofiarą, ale zdarza się, że sami ją generujemy. Od pewnego czasu jednak agresja zaczęła być zjawiskiem zauważalnym już u najmłodszych i prezentowana w wieku wczesnoszkolnym. Skąd bierze się agresja wśród przedszkolaków i jak objawia się podczas codziennej zabawy? Czy powinniśmy tolerować ją wśród najmłodszych? Jakimi sposobami możemy ograniczyć jej występowanie? Zapraszam do poznania odpowiedzi w poniższym artykule.

Czym jest agresja u dziecka?

Zacznijmy od tego, że agresja to w pełni naturalna reakcja każdego człowieka, którą wywołuje poczucie gniewu. Emocje tą człowiek zaczyna czuć już w drugiej połowie pierwszego roku życia. Agresją nazywamy zachowanie powodujące stan wrogości w stosunku do drugiej osoby lub samego siebie. Jednocześnie jest to zachowanie nieakceptowane społecznie, które wraz z upływem lat staramy się opanować i uciszyć, zadowalając jednocześnie otaczającą nas grupę rówieśników lub znajomych w dorosłym życiu. Agresja objawia się na poziomie fizycznym, psychicznym, słownym, seksualnym, seksistowskim, rasistowskim, a nawet instytucjonalnym. U dzieci jednak najczęściej spotyka się ja na poziomie fizycznym i słownym.

Agresja fizyczna u przedszkolaka

Do agresywnych fizycznie zachowań przedszkolaka możemy zaliczyć na przykład popychanie, potrącanie, ciągnięcie, gryzienie, bicie czy plucie. Często zauważalna jest również w postaci znęcania się nad zwierzętami czy niszczenia środowiska naturalnego. Wydarza się najczęściej podczas wspólnej zabawy, podczas której dzieci poróżni pogląd na daną sytuację.

Agresja słowna u przedszkolaka

Agresja słowna objawia się poprzez przezywanie innego dziecka (bądź dorosłego), dokuczanie, grożenie czy używanie celowo obraźliwych i upokarzających druga stronę zwrotów. Uogólniając, jest to każde zachowanie zainicjowane negatywną intencją dziecka agresywnego. U przedszkolaków często zauważalna jest również agresja instrumentalna, mająca na celu uzyskanie pożądanego celu np. krzyk, obrażanie czy kopanie, mające na celu dostanie ulubiony słodycz.

Przyczyny i przejawy agresji

Agresja, jako pochodna złości pojawia się u przedszkolaków, którzy chcą zwrócić na siebie uwagę dorosłych. Jej przyczyny mogą być różne, ale do najczęstszych zalicza się przebieg danej sytuacji niezgodnie z oczekiwaniami dziecka, zbyt małe, niewygodne, krępujące ruchy ubrania, fizyczne niedogodności, takie jak głód i pragnienie czy zabieranie własności dziecka, takiej jak na przykład zabawka. Złość u dzieci w wielu przedszkolnym wywołuje również przeszkadzanie w zabawie, czy przerywanie zajęć, które pochłaniają ich uwagę.

Jak radzić sobie z agresją u dziecka?

Pamiętaj, że dziecko powtarza zachowania, których doświadczyło w środowisku domowym lub, które zauważyło w mediach. Właśnie dlatego tak istotne jest wychowanie bez agresji oraz ograniczenie dostępu do agresywnych treści w mediach. Agresja w rodzinie nie musi objawiać się fizycznie. Nazywanie dziecka leniem, bałaganiarzem czy ciamajdą to dodatkowa forma agresji, która budzi w małoletnich podobne zachowania w przyszłości. Największy wpływ na dziecko posiada jego rodzic. Ucz je szacunku i tolerancji wobec innych i pokaż jak sam/sama radzisz sobie z agresją swoją i innych. Psychologowie dziecięcy zalecają również zapewnienie dziecku codziennego wysiłku fizycznego, takiego jak sportowe zajęcia pozalekcyjne, spacer czy bieganie lub zajęć kreatywnych, takich jak rysowanie, opowiadanie historii, śpiewanie czy lepienie z plasteliny. Podejdź do swojego dziecka z empatią i postaraj się zrozumieć jego punkt widzenia — dzięki temu łatwiej będzie Ci dobrać najlepsze sposoby na pozbycie się agresji z obecności w jego codzienności.

problemy z nastolatkiem
BLOG nastolatek

Problemy z nastolatkiem – gdzie szukać pomocy?

Każdy z nas w trakcie szkoły zetknął się z przykładem młodzieńczego buntu. Spożywanie alkoholu, palenie papierosów, zażywanie substancji psychoaktywnych, opuszczanie lekcji czy ucieczki z domu to tylko niektóre z zachowań zwracających uwagę pozostałych rówieśników i dorosłych w otoczeniu. Sytuacje tego typu często wiążą się z bezradnością ze strony rodziców, którzy zaczynają szukać wsparcia wśród bliskich oraz różnego rodzaju placówek. Jakie zachowanie dziecka powinno zwrócić naszą szczególną uwagę? Kiedy problemy z nastolatkiem zmieniają się w ten z czerwoną flagą? Gdzie znaleźć wsparcie jako młody dorosły lub jego rodzic? Zapraszam do poznania odpowiedzi na te pytania w poniższym artykule.

Po czym poznać trudnego nastolatka?

Pojęcie „młodzieńczego buntu” i „trudnego nastolatka” w ostatnich latach mocno ewoluowało. Wśród opisywanej grupy młodzieży istnieje taka, nad której zachowaniem pracować można jedynie w ośrodkach wychowawczych lub młodzieżowych ośrodkach socjoterapeutycznych. Pamiętajmy jednak, że jest to bardzo mały procent całości, a resztę zajmują młodzi dorośli, którzy starają się poradzić sobie z wchodzeniem w dorosłość jedynymi znanymi do tej pory metodami, odrzucając jednocześnie rodzica jako autorytet. Tzw. trudny nastolatek to taki, który wykazuje bunt niezagrażający zdrowiu i życiu osób wokół i niereagujący na pomoc osób dorosłych z najbliższego środowiska, tzn. rodziców, czy nauczycieli. Trudny nastolatek, tak jak większość dorosłych, często genezę swojego zachowania chowa w dzieciństwie i relacji z rodzicem lub życiu szkolnym, dlatego próba rozwiązania problemu na tym polu może okazać się nieskuteczna.

Czy bunt jest zły?

Bunt to naturalna część życia nastolatka. Jest potrzebny nie tylko do odkrycia samego/samej siebie, ale też do zrozumienia działania poszczególnych emocji oraz wypracowania odpowiednich relacji międzyludzkich. Wychowanie nastolatka to często ciężki proces, wymagający od opiekunów dużej dawki cierpliwości, inteligencji i wiedzy pedagogicznej. Pamiętaj, że okresu buntu u nastolatka nie należy hamować. Powstrzymanie tego procesu w nastoletnich latach może odbić się na czasach studenckich, kiedy to możliwe do wyrządzenia na ciele i umyśle szkody są dużo poważniejsze. Przez okres buntu można przejść w miarę spokojnie. Ważne jednak, aby młody dorosły wiedział, że zawsze może poprosić dorosłego o pomoc oraz że ten szanuje jego wybory, oraz tworząca się tożsamość. Znalezienie czasu i przestrzeni na wspólną rozmowę często pozwala na wcześniejsze wykrycie problematycznych sytuacji w życiu dziecka i, co za tym idzie, wcześniejsze poradzenie sobie z nimi w sposób odpowiadający obu stronom. 

Problemy z nastolatkiem – jak dać wsparcie wychowawcze

Nadmiar kontroli ze strony dorosłego może działać na nastolatka drażniąco i podsycać jego złość. Właśnie dlatego rodzic powinien być dla niego silnym oparciem, niezależnym od sytuacji, w której się znajduje. Rozmawiaj i słuchaj, dzięki czemu szybciej zrozumiesz jakie emocje lub konkretne sytuacje leżą u podstaw. Staraj się ograniczać użycie słowa ‘nie’ i zostawiaj je na specjalne okazje. Pamiętaj też, że swoim zachowaniem dajesz młodemu człowiekowi przykład — pokaż mu jak przeprosić, kiedy poniosą Cię emocje i powiesz za dużo i daj przykład wzięcia odpowiedzialności za swoje zachowanie. Nastoletni bunt ma wiele wspólnego z zaburzonym poczuciem kontroli ze strony rodzica. Unikaj wnikania w każdą czynność, jaką wykonuje Twoje dziecko. Według Jaspera Juul’a — duńskiego terapeuty rodzinnego, zakazy nie wniosą w rodzinną relację nic dobrego. Mogą one jedynie zmusić dziecko do trenowania i doskonalenia kłamstwa. Uszanuj prywatność swojego dziecka oraz fakt, że chce jej bronić. Każdy z nas chce mieć swoje sekrety i własną, bezpieczną przestrzeń. Dając nastolatkowi wolność i zaufanie zwiększamy w nim poczucie sprawczości i chęć wzięcia odpowiedzialności za swoje postępowanie.

Pamiętaj też, że jako rodzic nie musisz radzić sobie we wszystkich sytuacjach. Proszenie o wsparcie nie jest powodem do wstydu ani żadnego rodzaju porażką. W przypadku pytań dotyczących wzmocnienia relacji z nastolatkiem lub chęci porady w sprawach wychowawczych możesz skorzystać z konsultacji coachingowej, których udzielam w mojej pracowni. Z mojego wsparcia korzystają również nastolatkowie, którym pomagam nazwać i zrozumieć własne emocje oraz którzy poznają techniki radzenia sobie z niekomfortowymi sytuacjami na co dzień.

 

powrót do szkoły
BLOG dziecko

Jak ułatwić dziecku powrót do szkoły po wakacjach?

Powrót do szkoły po letniej przerwie w ostatnich latach stał się dla dzieci znacznie trudniejszy. Zarówno dziecko, jak i rodzic może odczuwać ciężar związany z ostatnimi dniami sierpnia. Po 2 miesiącach przerwy i niemal dwóch latach nauki w domu wiemy jedno — łatwo nie będzie. Jak uniknąć pytania “Kiedy znowu przejdziemy na zdalne?” i pomóc dziecku poradzić sobie z obawami przed ponownym funkcjonowaniem w grupie rówieśników? Zapraszam do zapoznania się z czterema rekomendacjami coachów i psychologów dziecięcych dotyczących tego, jak ułatwić dziecko powrót do szkoły.

Działaj bez pośpiechu

Sierpień to idealny moment na powolne wprowadzanie dziecka w temat powrotu do zajęć stacjonarnych w szkole. Nie zostawiaj tej rozmowy na ostatni moment i zacznij angażować młodego człowieka w plan dnia, który od początku września ulegnie zmianie. Odpowiednia adaptacja pozwoli na zwiększenie poczucia spokoju i nawiązanie bezpieczniejszych relacji. Co ciekawe, przygotowanie do nowych warunków nie dotyczy tylko dzieci wracających do żłobka, przedszkola czy szkoły. Jest ono równie istotne w przypadku osób dorosłych, które kończą urlop lekarski czy macierzyński. Zainwestuj czas i oprócz rozmów zaangażuj dziecko na przykład w samodzielny wybór akcesoriów szkolnych czy wybór zajęć pozalekcyjnych — dzięki temu zwiększy się jego poczucie sprawczości i ciekawość związana z odkrywaniem nowego otoczenia.

Lista szkolnych plusów i minusów

W przypadku gdy zauważamy u dziecka niepokój związany z pójściem do szkoły, dobrym rozwiązaniem może być stworzenie listy plusów i minusów, które maluch zauważa w związku z zaistniałą sytuacją. Ich opisanie pozwoli Ci odpowiedzieć sobie na pytania, takie jak: co sprawia mojemu dziecku radość w szkole? Co budzi w nim największy lęk? Czy jego emocjom towarzyszy wstyd lub poczucie braku przynależności do grupy? Wśród rodziców może pojawić się obawa przed tym, że dziecko zauważy same minusy danej sytuacji, ale warto pamiętać, że jest to również niezwykle ważna informacja. Z reguły jednak dzieci dochodzą do wniosku, że oprócz towarzyszących im obaw szkoła ma też wiele zalet i budzi pozytywne emocje, które chwilowo zostały zasłonięte przez złe przeczucia. Jeśli jednak nie będziesz pewien, jak odnieść się do uzyskanych odpowiedzi, pomocna może okazać się konsultacja coachingowa, podczas której dokładnie przeanalizujemy źródła pojawiających się emocji i zrobimy wszystko, żeby powrót do szkoły nie był nimi obarczony.

Bądź w pobliżu

Dziecko nie zawsze potrzebuje naszego pełnego skupienia na jego niepowodzeniu. Rolą rodzica jest wsparcie, ale pamiętaj, że możesz dać je po prostu będąc obok. Kiedy Twoje dziecko czekają pierwsze dni w przedszkolu lub szkole, naturalnym jest obawa przed rozłąką z rodzicem. Najczęściej wiąże się ona jednak z poczuciem porzucenia i zagrożenia. Dzięki regularnemu uświadamianiu, że jesteś obok i możesz przyjechać na miejsce w razie takiej potrzeby, dziecko może wejść w szkolne obowiązki z większą odwagą i pewnością siebie. Wyobraź sobie, o ile bardziej komfortowo Ty czujesz się gdy wiesz, że nikt nie nadzoruje wykonywanych przez Ciebie zadań w pracy, ale w razie problemów w pokoju obok siedzi osoba, która chętnie Ci pomoże. Podobny schemat działania obowiązuje w przypadku dzieci. Warto również omówić z dzieckiem to, na jakie sytuacje ma realny wpływ, a na jakie nie. Nie wszystkich trudnych momentów w życiu możemy uniknąć, ale ze wszystkimi możemy w jakiś sposób sobie poradzić, np. dzięki rozmowie z wychowawcą, szkolnym psychologiem czy wykonując ćwiczenia oddechowe zmniejszające poziom napięcia i stresu w organizmie.

Podaruj wolność i wsparcie

Wspieranie dzieci w ich samodzielności to najlepszy sposób na zwiększenie ich poczucia sprawczości. Mimo największych chęci rodziców, wyręczanie dziecka w trudnych dla niego działaniach i decyzjach ostatecznie przynosi mu więcej szkody niż pożytku. Chcąc pokazać dziecku, że można zrobić coś lepiej, zapominamy jak ważna jest możliwość popełniania błędów i uczenia się na nich. Podarowanie takiej wolności przyda się szczególnie w przypadku nastolatków, u których dochodzi dodatkowy element zmian hormonalnych, intensyfikujący przeżywanie pozytywnych i negatywnych emocji. Okaż otwartość i wsparcie również w sprawie ocen uzyskiwanych w szkole. Niskie stopnie nie zawsze muszą świadczyć o lenistwie, często ich źródło leży dużo głębiej, a Ty jako rodzic poznasz je jedynie w momencie, w którym dziecko obdarzy Cię zaufaniem i będzie w stanie otwarcie mówić o swoich odczuciach.

Utrzymanie dobrych relacji z młodym dorosłym to dla niejednego ronajważniejsze kroki w wychowaniu nastolatka.
BLOG nastolatek

Doceniaj, nie oceniaj. Poznaj 3 najważniejsze kroki w wychowaniu nastolatka

Jasper Jull — duński psycholog i terapeuta rodzinny — porównuje rolę rodzica do partnera w sparingu, który nie wyrządza żadnej krzywdy, ale stawia opór. W obliczu takiej teorii warto więc postawić sobie pytania jak naprawdę poznać własne dzieci i ich potrzeby oraz co najbardziej pomoże ‘młodym dorosłym’ podczas wchodzenia w świat odpowiedzialności i obowiązków. Zapraszam do zapoznania się z 3 krokami wspierającymi zdrowe relacje wychowawcze z dorastającymi pociechami.

Uwierz w swoje dziecko, zanim ono zacznie wierzyć w siebie.

Dorośli Klienci zapytani o cechy charakteru ich dzieci często określają je pejoratywami, wskazując na niski poziom zaangażowania w naukę, lenistwo, arogancję czy obojętność. Pamiętaj, że to rodzic kreuje poczucie wartości dziecka oraz sposób, w jaki postrzega ono otaczających go ludzi. Za tą tezą przemawia chociażby często spotykany w psychologii efekt Rosenthala, mówiący o tym, że oczekiwania, które przypisujemy innym, z czasem stają się rzeczywistością. Filtr, przez który rodzic patrzy w takim przypadku na swoją pociechę, zakłamuje rzeczywistość i wpływa na błędny odbiór ze strony dorosłego. Unikaj tego rodzaju samosprawdzającej się przepowiedni i nie przypinaj dziecku ‘łatek’, które mają na celu obniżyć jego poczucie własnej wartości.

Dobrym sposobem na poprawę relacji z nastolatkiem jest codzienny trening uważności. Zakłada on obserwowanie młodego człowieka i włączanie go w działania dorosłych przy jednoczesnym nieocenianiu jego przekonań i wyborów. Nastolatki doskonale czują nieszczere intencje, nie warto więc robić z nich ‘królików doświadczalnych’, a z zainteresowaniem skupić się na słuchaniu tego, co mają nam do powiedzenia, akceptowaniu, wspieraniu oraz dzieleniu wspólnych pasji i zainteresowań.

„Za każdym dzieckiem, które wierzy w siebie, stoi rodzic, który uwierzył w nie jako pierwszy”

Matthew L. Jacobson

Motywuj marchewką, a nie kijem

W życiu młodych ludzi istnieje wystarczająco dużo kar i zakazów — nie powtarzaj ich w przestrzeni domowej, która dla każdego powinna wiązać się z bezpieczeństwem. System szkolny nie ułatwia rodzicom podejścia do odpowiedniej motywacji — nastolatkowie w Polsce zmuszani są do przyswajania zbyt dużej ilości wiedzy w zbyt krótkim czasie, zapominając jednocześnie o przyjemności, jaką może dawać nauka oraz nowych umiejętności, które mogą w jej trakcie przyswoić. Motywacja dziecka do działania powinna więc odbywać się przez pozytywne wzmocnienia, takie jak rozmowa o przydatności wykonywanej pracy np. nauki do sprawdzianu lub matury. Zaprezentuj nastolatkowi możliwości, jakie otworzą się przed nim po tym wyzwaniu i zrezygnuj z przedstawiania czarnych scenariuszy.

Kolejnym sposobem na motywowanie do codziennych zadań i obowiązków jest wykazywanie regularnego zainteresowania tym, co dzieje się w życiu dziecka. Przebieg dnia w szkole, wyzwania na zajęciach pozalekcyjnych, konflikty z rówieśnikami lub nawiązywanie nowych relacji — wszystko to wiąże się z dużymi emocjami w umyśle i ciele młodego człowieka — postaraj się je zrozumieć. W trakcie procesu motywacyjnego ważne jest również docenianie dokonanych już postępów i utwierdzanie dziecka w przekonaniu, że dobrze sobie radzi i jest na najlepszej dla siebie drodze do osiągnięcia sukcesu. Pamiętaj, że nastolatek potrafi też bardzo dobrze sam ocenić otaczającą go rzeczywistość — zapytaj się go, co sam myśli o wykonywanej przez siebie czynności i dać mu czas na refleksję.

Trenuj umiejętności komunikacyjne

Wyobraź sobie, że kilka razy dziennie pytasz się swojego nastoletniego dziecka, jak się czuje i jak zamierza poradzić sobie z przykrymi emocjami, takimi jak złość, smutek czy żal. Najpewniej będziesz jedyną osobą, która interesowała się nim w taki sposób. Trening umiejętności komunikacyjnych to niezwykle istotny element zdrowego, udanego życia w rodzinie. Każdy z nas ma tendencje do powtarzania wzorców przekazywanych przez naszych opiekunów, ale nie musi być to wyznacznik Twojego dalszego życia. Korzystając z sesji coachingu rodzinnego, coachingu rodzicielskiego lub coachingu młodzieży dowiesz się jak postawić wyraźną granicę między złymi, niszczącymi wzorcami przekazywanymi przez pokolenia. Dzięki temu po powrocie Twojego dziecka ze szkoły, zamiast zapytać o ocenę ze sprawdzianu będziesz ciekaw, jak minął mu dzień i co je zainteresowało. Skończ żyć wyobrażeniami o własnym dziecku i postaraj się je poznać — dzięki temu jego poczucie własnej wartości i Twój spokój wzrosną. Zapraszam na konsultacje coachingowe, na których dokładniej przyjrzymy się pojawiającym się w rodzinie problemami, dochodząc do ich genezy, wspólnie zadbamy o stworzenie bezpiecznej przestrzeni w Twoim systemie rodzinnym.

Podsumowując — chcąc polepszyć relacje z nastolatkiem:

  • zacznij doceniać, a nie ocenić jego uczucia i wybory
  • wykaż realne zainteresowanie wyzwaniami, z którymi się spotyka
  • chwal za sukcesy, które są sukcesami w odczuciu dziecka, nie Twoim
  • trenuj umiejętności komunikacyjne
  • zrezygnuj z przekonań dotyczących Twojego dziecka, zaakceptuj je takim, jakim jest