Tagi

nastolatek

Pokazuje: 9 - 14 of 14 WYNIKÓW
Believeinyourself
BLOG nastolatek

Jak budować zaufanie do siebie?

Czym jest zaufanie do siebie?

Zaufanie do siebie jest kluczowym elementem zdrowego rozwoju każdego człowieka, a szczególnie ważne jest dla nastolatków. W czasach, kiedy młodzi ludzie muszą radzić sobie z licznymi wyzwaniami i presjami, jakie niosą ze sobą życie w społeczeństwie, pewność siebie jest niezbędnym narzędziem do osiągnięcia sukcesu i satysfakcji z życia.

 

Dlaczego zaufanie do siebie jest tak ważne dla nastolatków?

Przede wszystkim, pomaga ono młodym ludziom radzić sobie z presją rówieśników i społeczeństwa. Niestety, młodzież często doświadcza negatywnych opinii ze strony innych osób, co może prowadzić do poczucia niższości i niezadowolenia z siebie. Zaufanie do siebie pomaga zniwelować te negatywne odczucia i pozwala młodym ludziom przetrwać trudne sytuacje.

Ponadto, zwiększenie poziomu pewności siebie pomaga nastolatkom podejmować lepsze decyzje, a także zwiększa ich skuteczność w realizacji celów. Kiedy czujemy się pewnie, łatwiej nam wykorzystać swoje zdolności i umiejętności, co prowadzi do lepszych wyników i większej satysfakcji z osiągnięć.

 

Jak zatem zwiększyć zaufanie do siebie u nastolatków?

Oto kilka praktycznych wskazówek:

  1. Akceptuj siebie. Przede wszystkim, ważne jest, aby młodzi ludzie akceptowali siebie i swoje wady. Nikt nie jest idealny, a akceptacja swoich słabości i niedoskonałości może pomóc zwiększyć poczucie własnej wartości.
  2. Cele i planowanie. Pomagajcie swoim nastolatkom wyznaczać cele i planować działania, które pozwolą im je osiągnąć. Wspierajcie ich w realizacji tych celów i pamiętajcie, aby zawsze doceniać ich wysiłki.
  3. Rozwój umiejętności. Wspierajcie rozwój umiejętności swoich dzieci i zachęcajcie ich do podejmowania nowych wyzwań. Właśnie dzięki zdobywaniu nowych doświadczeń, młodzi ludzie mogą poczuć się pewniej siebie i zwiększyć swoje zaufanie do siebie.
  4. Pozytywne myślenie. Nauczajcie swoje dziecko pozytywnego myślenia i przypominajcie mu o swoich mocnych stronach. Pozytywne myślenie i zwracanie uwagi na swoje pozytywne cechy może pomóc zwiększyć poczucie własnej wartości i zaufanie do siebie.
  5. Wspierajcie swoje dziecko. Bądźcie obecni dla swojego dziecka i słuchajcie go. Dajcie mu poczucie, że jest kochane i ważne, niezależnie od tego, co się dzieje. Pamiętajcie, że wasza miłość i wsparcie są kluczowe dla zdrowego rozwoju emocjonalnego waszego dziecka.
  6. Wdrażajcie młodzież do odpowiedzialności. Zachęcajcie swoje dziecko do podejmowania odpowiedzialności za swoje działania i decyzje. Pozwólcie mu na popełnianie błędów i dajcie mu przestrzeń do nauki z nich. To pomoże mu nauczyć się, że ma wpływ na swoje życie i zwiększy jego poczucie kontroli nad sytuacją.
  7. Ćwiczcie asertywność. Asertywność to umiejętność wyrażania swoich potrzeb i poglądów w sposób pewny siebie, ale jednocześnie szanujący innych. Warto pomóc swojemu dziecku w ćwiczeniu asertywności, aby nauczyło się skutecznie komunikować swoje potrzeby i pragnienia.

Zaufanie do siebie to kluczowy element zdrowego rozwoju emocjonalnego i sukcesu w życiu. Pomagajcie swojemu dziecku w rozwijaniu tej umiejętności, a zobaczycie, jak staje się ono bardziej pewne siebie, i zadowolone z siebie i swojego życia. Pamiętajcie, że zaufanie do siebie to proces, który wymaga czasu, cierpliwości i wsparcia, ale z pewnością warto w niego inwestować.

wycofanie u natolatków
BLOG nastolatek

Wycofanie u nastolatków

Skąd bierze się zamknięcie w sobie?

W życiu dużej części nastolatków przychodzi czas, w którym odcinają się od rodziców i coraz rzadziej mówią o otaczających je problemach. Jest to czas, w którym zaczynają poszukiwania własnej tożsamości i w naturalny sposób odseparowują się od rodziców. Jeśli zamknięcie w sobie towarzyszy dziecku na co dzień i nie obserwujesz żadnych dodatkowych, niepokojących sygnałów, wystarczy, że będziesz je obserwować. Jeżeli jednak towarzyszą temu dodatkowe, niepokojące zachowania warto zastanowić się, czy wycofanie nie okazuje się depresją, zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami odżywiania, a nawet początkiem schizofrenii.

Wycofanie czy depresja?

Zaburzenia depresyjne często mylone są z klasycznym, nastoletnim buntem. Towarzyszący często smutek i lęk, które utrudniają codzienne funkcjonowanie, mogą o niej świadczyć. Jeśli zauważysz, że takie objawy utrzymują się u nastolatka dłużej niż 2 tygodnie, warto zaczerpnąć konsultacji u specjalisty, który pomoże określić skalę problemu i wdrożyć odpowiednie rozwiązania. Sygnałem do zwrócenia większej uwagi na zachowanie młodego dorosłego może być na przykład bierność, pogorszenie relacji z rówieśnikami czy gorsze oceny w szkole.

Depresja nie musi jednak przybierać jedynie smutnej formy. W ostatnim czasie wiele mówi się o tzw. ‘uśmiechniętej depresji’. Jest dużo cięższa do rozpoznania, ale najbardziej charakterystycznym objawem jest utrzymanie pozornie dobrego nastroju, a nawet uśmiechu w sytuacjach, w których dziecko naturalnie powinno być zmartwione lub złe. Do takiego zachowania często dochodzi wzmożone łaknienie, wahania nastroju, zaburzenia snu oraz uczucie ciężkości ciała.

Jak rozmawiać z zamkniętym w sobie dzieckiem?

Niestety nie istnieje jeden, uniwersalny sposób na rozmowę z zamkniętym w sobie dzieckiem. Pamiętaj jednak, że ostatnie czego potrzebuje to nacisk, wywieranie presji czy szantaż emocjonalny ze strony rodzica. Zachowanie cierpliwości to złoty środek do poznania nastolatka i problemów, z którymi mierzy się na co dzień. Chciałabym, abyś wiedział/wiedziała, że jako rodzic wycofanego dziecka nie jesteś sam. Jeśli szukasz wsparcia w poszczególnych problemach wychowawczych, wysłuchania lub rozmowy z Tobą lub dzieckiem, zapraszam do skorzystania z konsultacji coachingowych. Do poruszania poważnych tematów z dzieckiem warto wybrać też inne miejsca, neutralne pod kątem emocjonalnym. Dobrze w tym celu sprawdzi się więc spacer w lesie lub właśnie gabinet coachingowy lub psychoterapeutyczny.

 

jak komunikują się nastolatki
BLOG nastolatek

Jak komunikują się nastolatki?

 

Różna komunikacja, jeden cel

Nastolatki poddane są dużo większej intensywności komunikatów w social mediach niż my. Pamiętajmy, że w dużej mierze są one szkodliwe dla ich zdrowia psychicznego. Połączenie komunikatów płynących z mediów, codziennych zmartwień oraz zmian hormonalnych w organizmie może skutkować innym niż zwykle sposobem komunikacji. Do jej najczęściej spotykanych w rodzajów zalicza się między innymi komunikację opartą o otwartość, przewagę wycofania i sekretów oraz kłamstwa. Istotne jest, aby wiedzieć, że żaden z nich nie jest celowym zachowaniem mającym na celu pogorszenie relacji z osobą dorosłą — to jedynie sposoby radzenia sobie z natłokiem emocji.

Komunikacja oparta o otwartość

W grupie nastolatków komunikujących się w oparciu o otwartość znajdują się młodzi dorośli otwarci wobec obojga rodziców. Rzadko spotyka się u nich komunikację opartą o tajemnice i kłamstwa, za to dużo częściej rodzic w oczach dziecka jest wtedy osobą otwartą, zaangażowaną w ich codzienne życie i godną zaufania. Dzielenie się informacjami w tym stylu komunikacji to świadomy wybór nastolatka, mający na celu chęć nawiązania kontaktu, a nie strach przed brakiem udzielenia informacji. Co ciekawe, nastolatki komunikujące się właśnie w taki sposób mają najmniejsze ryzyko problemowego spożywania alkoholu lub zażywania innych substancji psychoaktywnych.

Wycofanie i sekrety

Kolejnym sposobem komunikacji spotykanym u nastolatków jest zauważalne wycofanie z relacji i stopniowe zwiększanie liczby sekretów. Taki sposób zachowania jest naturalny i często spotykany wśród osób w okresie dojrzewania. W tym przypadku otwartość w większym stopniu utrzymywana jest z matkami, wsparcie emocjonalne średnio rzadkiej dawane jest ze strony ojców.

Kłamstwa

Często spotykane wśród nastolatków kłamstwa spowodowane są różnymi sytuacjami. Najczęściej jednak stosowane są z powodu braku zaufania do opiekunów bądź agresywnej reakcji na ważne informacje powierzone im w przeszłości. Nastolatkowie stosujący ten rodzaj komunikacji najczęściej mierzą się z niszczącym uzależnieniami oraz problemami natury psychicznej.

Jak poprawnie komunikować się z nastolatkiem?

Pamiętajmy, że jako rodzice możemy mieć ogromny wpływ na naszą więź z dzieckiem. Należy pamiętać jednak o tym, jaką rolę odgrywamy w ich życiu i jak ważne jest dla nich konstruktywne wsparcie, a nie kontrolujący nadzór. Wzajemne szanowanie granic obu stron pozwoli na zdrowe budowanie relacji. Nastolatek nie jest wrogiem rodzica, a rodzic nie powinien być wrogiem nastolatka.

Jeśli szukasz wsparcia przy problemach w komunikacji między członkami Twojej rodziny, zapraszam do zapisów na konsultację coachingową, podczas której przyjrzymy się obecnym problemom i postaramy się znaleźć najlepszy sposób na ich rozwiązanie.

 

jak komunikować się z nastoolatkiem
BLOG nastolatek

Jak komunikować się z nastolatkiem? 

Jak komunikuje się nastolatek?

To pytanie zadaje sobie większość rodziców, jednak odpowiedź nie należy do najbardziej przejrzystych, nastolatek komunikuje się bowiem w różny sposób, zależny od jego aktualnych potrzeb oraz problemów, z którymi się spotyka. Zamiast próbować zrozumieć często skomplikowany dla dorosłych język komunikacji nastolatka, warto zastanowić się nad tym, jak my możemy się z nimi komunikować. Pamiętajmy, że ci młodzi dorośli często niemal w pełni rozumieją świat dorosłych, a najlepszym sposobem na traktowanie ich z szacunkiem jest podejście do nich jak do dojrzałego człowieka, unikając rodzicielskich ‘gierek’.

Najlepsze sposoby na komunikację z nastolatkiem

Podczas rozmowy z nastolatkiem możemy trafiać na trudności wynikające z różnych oczekiwań obu stron. Rodzic powinien jednak uzbroić się w cierpliwość i nie dążyć do nawiązania kontaktu z dzieckiem za wszelką cenę. Co jeszcze możemy zrobić? Zobaczcie sami.

Odpuść i daj przejąć inicjatywę

Nie bez powodu nastolatek nazywany jest młodym dorosłym. Mimo dalszych poszukiwań siebie rozumie i potrafi zastosować już wiele mechanizmów z życia swoich opiekunów. Zaakceptuj fakt, że w danej chwili może nie chcieć lub nie być gotowe na rozmowę z drugą osobą. Nie nalegaj na rozmowę, jeśli widzisz, że nie jest to najlepszy moment. Jeśli przyjmiesz odmowę swojego dziecka i dasz do zrozumienia, że będziesz czekać, aż będzie gotowe do rozmowy, z pewnością to zrobi.

Słuchaj, nie oceniaj

Komunikacja z dzieckiem powinna iść w obu stronach. Pamiętaj, aby oprócz mówienia do nastolatka dać u też szansę odpowiedzi lub wyrażenia swojej opinii. Zrezygnuj z monologów i anegdot, które głównie frustrują i zwiększają dystans między obiema stronami. Zostań aktywnym uczestnikiem rozmowy i wyrażaj swoją opinię w momencie, w którym zostaniesz o nią poproszony. O ile sytuacja nie wymaga stanowczego postawienia granic, postaraj się być dla dziecka jak przyjaciel – pozwól sobie na śmiech i łzy, jeśli akurat czujesz, że się u Ciebie pojawiają.

Dbaj o zaufanie po obu stronach

Jeśli chcesz, żeby Twoje dziecko dzieliło się z Tobą swoimi problemami i obawami, najpierw pozwól mu zrozumieć, że może Ci zaufać. Dotrzymuj powierzonych Ci sekretów i wspieraj nastolatka w problemach, z którymi się mierzy, a zostaniesz osobą, do której będzie przyjść i zwierzyć się z najskrytszych tajemnic. Pamiętaj, że zaufanie ciężko jest odbudować, dlatego szczegóły Waszej rozmowy powinny zostać tylko między Wami.

Motywuj do działania

Szczera rozmowa z dorosłym może być dla nastolatka dużym wyzwaniem. Wesprzyj go w tej sytuacji i podtrzymuj rozmowę na etapie, na którym zauważysz, że staje się problematyczna. Potwierdzaj emocje i doznania, z którymi spotkał się młody dorosły, dopytuj o jego pomysły na dalsze działanie, podkreślaj jego niezależność i daj szansę wyboru najlepszego rozwiązania. Dzięki temu kolejne rozmowy staną się dużo lżejsze i swobodniejsze.

 

Czujesz, że potrzebujesz wsparcia w utrzymaniu dobrych relacji rodzinnych? Zapraszam na konsultacje coachingowe, podczas których uważnie przyjrzymy się możliwością poprawy komunikacji między członkami Twojej rodziny.

 

problemy z nastolatkiem
BLOG nastolatek

Problemy z nastolatkiem – gdzie szukać pomocy?

Każdy z nas w trakcie szkoły zetknął się z przykładem młodzieńczego buntu. Spożywanie alkoholu, palenie papierosów, zażywanie substancji psychoaktywnych, opuszczanie lekcji czy ucieczki z domu to tylko niektóre z zachowań zwracających uwagę pozostałych rówieśników i dorosłych w otoczeniu. Sytuacje tego typu często wiążą się z bezradnością ze strony rodziców, którzy zaczynają szukać wsparcia wśród bliskich oraz różnego rodzaju placówek. Jakie zachowanie dziecka powinno zwrócić naszą szczególną uwagę? Kiedy problemy z nastolatkiem zmieniają się w ten z czerwoną flagą? Gdzie znaleźć wsparcie jako młody dorosły lub jego rodzic? Zapraszam do poznania odpowiedzi na te pytania w poniższym artykule.

Po czym poznać trudnego nastolatka?

Pojęcie „młodzieńczego buntu” i „trudnego nastolatka” w ostatnich latach mocno ewoluowało. Wśród opisywanej grupy młodzieży istnieje taka, nad której zachowaniem pracować można jedynie w ośrodkach wychowawczych lub młodzieżowych ośrodkach socjoterapeutycznych. Pamiętajmy jednak, że jest to bardzo mały procent całości, a resztę zajmują młodzi dorośli, którzy starają się poradzić sobie z wchodzeniem w dorosłość jedynymi znanymi do tej pory metodami, odrzucając jednocześnie rodzica jako autorytet. Tzw. trudny nastolatek to taki, który wykazuje bunt niezagrażający zdrowiu i życiu osób wokół i niereagujący na pomoc osób dorosłych z najbliższego środowiska, tzn. rodziców, czy nauczycieli. Trudny nastolatek, tak jak większość dorosłych, często genezę swojego zachowania chowa w dzieciństwie i relacji z rodzicem lub życiu szkolnym, dlatego próba rozwiązania problemu na tym polu może okazać się nieskuteczna.

Czy bunt jest zły?

Bunt to naturalna część życia nastolatka. Jest potrzebny nie tylko do odkrycia samego/samej siebie, ale też do zrozumienia działania poszczególnych emocji oraz wypracowania odpowiednich relacji międzyludzkich. Wychowanie nastolatka to często ciężki proces, wymagający od opiekunów dużej dawki cierpliwości, inteligencji i wiedzy pedagogicznej. Pamiętaj, że okresu buntu u nastolatka nie należy hamować. Powstrzymanie tego procesu w nastoletnich latach może odbić się na czasach studenckich, kiedy to możliwe do wyrządzenia na ciele i umyśle szkody są dużo poważniejsze. Przez okres buntu można przejść w miarę spokojnie. Ważne jednak, aby młody dorosły wiedział, że zawsze może poprosić dorosłego o pomoc oraz że ten szanuje jego wybory, oraz tworząca się tożsamość. Znalezienie czasu i przestrzeni na wspólną rozmowę często pozwala na wcześniejsze wykrycie problematycznych sytuacji w życiu dziecka i, co za tym idzie, wcześniejsze poradzenie sobie z nimi w sposób odpowiadający obu stronom. 

Problemy z nastolatkiem – jak dać wsparcie wychowawcze

Nadmiar kontroli ze strony dorosłego może działać na nastolatka drażniąco i podsycać jego złość. Właśnie dlatego rodzic powinien być dla niego silnym oparciem, niezależnym od sytuacji, w której się znajduje. Rozmawiaj i słuchaj, dzięki czemu szybciej zrozumiesz jakie emocje lub konkretne sytuacje leżą u podstaw. Staraj się ograniczać użycie słowa ‘nie’ i zostawiaj je na specjalne okazje. Pamiętaj też, że swoim zachowaniem dajesz młodemu człowiekowi przykład — pokaż mu jak przeprosić, kiedy poniosą Cię emocje i powiesz za dużo i daj przykład wzięcia odpowiedzialności za swoje zachowanie. Nastoletni bunt ma wiele wspólnego z zaburzonym poczuciem kontroli ze strony rodzica. Unikaj wnikania w każdą czynność, jaką wykonuje Twoje dziecko. Według Jaspera Juul’a — duńskiego terapeuty rodzinnego, zakazy nie wniosą w rodzinną relację nic dobrego. Mogą one jedynie zmusić dziecko do trenowania i doskonalenia kłamstwa. Uszanuj prywatność swojego dziecka oraz fakt, że chce jej bronić. Każdy z nas chce mieć swoje sekrety i własną, bezpieczną przestrzeń. Dając nastolatkowi wolność i zaufanie zwiększamy w nim poczucie sprawczości i chęć wzięcia odpowiedzialności za swoje postępowanie.

Pamiętaj też, że jako rodzic nie musisz radzić sobie we wszystkich sytuacjach. Proszenie o wsparcie nie jest powodem do wstydu ani żadnego rodzaju porażką. W przypadku pytań dotyczących wzmocnienia relacji z nastolatkiem lub chęci porady w sprawach wychowawczych możesz skorzystać z konsultacji coachingowej, których udzielam w mojej pracowni. Z mojego wsparcia korzystają również nastolatkowie, którym pomagam nazwać i zrozumieć własne emocje oraz którzy poznają techniki radzenia sobie z niekomfortowymi sytuacjami na co dzień.

 

Utrzymanie dobrych relacji z młodym dorosłym to dla niejednego ronajważniejsze kroki w wychowaniu nastolatka.
BLOG nastolatek

Doceniaj, nie oceniaj. Poznaj 3 najważniejsze kroki w wychowaniu nastolatka

Jasper Jull — duński psycholog i terapeuta rodzinny — porównuje rolę rodzica do partnera w sparingu, który nie wyrządza żadnej krzywdy, ale stawia opór. W obliczu takiej teorii warto więc postawić sobie pytania jak naprawdę poznać własne dzieci i ich potrzeby oraz co najbardziej pomoże ‘młodym dorosłym’ podczas wchodzenia w świat odpowiedzialności i obowiązków. Zapraszam do zapoznania się z 3 krokami wspierającymi zdrowe relacje wychowawcze z dorastającymi pociechami.

Uwierz w swoje dziecko, zanim ono zacznie wierzyć w siebie.

Dorośli Klienci zapytani o cechy charakteru ich dzieci często określają je pejoratywami, wskazując na niski poziom zaangażowania w naukę, lenistwo, arogancję czy obojętność. Pamiętaj, że to rodzic kreuje poczucie wartości dziecka oraz sposób, w jaki postrzega ono otaczających go ludzi. Za tą tezą przemawia chociażby często spotykany w psychologii efekt Rosenthala, mówiący o tym, że oczekiwania, które przypisujemy innym, z czasem stają się rzeczywistością. Filtr, przez który rodzic patrzy w takim przypadku na swoją pociechę, zakłamuje rzeczywistość i wpływa na błędny odbiór ze strony dorosłego. Unikaj tego rodzaju samosprawdzającej się przepowiedni i nie przypinaj dziecku ‘łatek’, które mają na celu obniżyć jego poczucie własnej wartości.

Dobrym sposobem na poprawę relacji z nastolatkiem jest codzienny trening uważności. Zakłada on obserwowanie młodego człowieka i włączanie go w działania dorosłych przy jednoczesnym nieocenianiu jego przekonań i wyborów. Nastolatki doskonale czują nieszczere intencje, nie warto więc robić z nich ‘królików doświadczalnych’, a z zainteresowaniem skupić się na słuchaniu tego, co mają nam do powiedzenia, akceptowaniu, wspieraniu oraz dzieleniu wspólnych pasji i zainteresowań.

„Za każdym dzieckiem, które wierzy w siebie, stoi rodzic, który uwierzył w nie jako pierwszy”

Matthew L. Jacobson

Motywuj marchewką, a nie kijem

W życiu młodych ludzi istnieje wystarczająco dużo kar i zakazów — nie powtarzaj ich w przestrzeni domowej, która dla każdego powinna wiązać się z bezpieczeństwem. System szkolny nie ułatwia rodzicom podejścia do odpowiedniej motywacji — nastolatkowie w Polsce zmuszani są do przyswajania zbyt dużej ilości wiedzy w zbyt krótkim czasie, zapominając jednocześnie o przyjemności, jaką może dawać nauka oraz nowych umiejętności, które mogą w jej trakcie przyswoić. Motywacja dziecka do działania powinna więc odbywać się przez pozytywne wzmocnienia, takie jak rozmowa o przydatności wykonywanej pracy np. nauki do sprawdzianu lub matury. Zaprezentuj nastolatkowi możliwości, jakie otworzą się przed nim po tym wyzwaniu i zrezygnuj z przedstawiania czarnych scenariuszy.

Kolejnym sposobem na motywowanie do codziennych zadań i obowiązków jest wykazywanie regularnego zainteresowania tym, co dzieje się w życiu dziecka. Przebieg dnia w szkole, wyzwania na zajęciach pozalekcyjnych, konflikty z rówieśnikami lub nawiązywanie nowych relacji — wszystko to wiąże się z dużymi emocjami w umyśle i ciele młodego człowieka — postaraj się je zrozumieć. W trakcie procesu motywacyjnego ważne jest również docenianie dokonanych już postępów i utwierdzanie dziecka w przekonaniu, że dobrze sobie radzi i jest na najlepszej dla siebie drodze do osiągnięcia sukcesu. Pamiętaj, że nastolatek potrafi też bardzo dobrze sam ocenić otaczającą go rzeczywistość — zapytaj się go, co sam myśli o wykonywanej przez siebie czynności i dać mu czas na refleksję.

Trenuj umiejętności komunikacyjne

Wyobraź sobie, że kilka razy dziennie pytasz się swojego nastoletniego dziecka, jak się czuje i jak zamierza poradzić sobie z przykrymi emocjami, takimi jak złość, smutek czy żal. Najpewniej będziesz jedyną osobą, która interesowała się nim w taki sposób. Trening umiejętności komunikacyjnych to niezwykle istotny element zdrowego, udanego życia w rodzinie. Każdy z nas ma tendencje do powtarzania wzorców przekazywanych przez naszych opiekunów, ale nie musi być to wyznacznik Twojego dalszego życia. Korzystając z sesji coachingu rodzinnego, coachingu rodzicielskiego lub coachingu młodzieży dowiesz się jak postawić wyraźną granicę między złymi, niszczącymi wzorcami przekazywanymi przez pokolenia. Dzięki temu po powrocie Twojego dziecka ze szkoły, zamiast zapytać o ocenę ze sprawdzianu będziesz ciekaw, jak minął mu dzień i co je zainteresowało. Skończ żyć wyobrażeniami o własnym dziecku i postaraj się je poznać — dzięki temu jego poczucie własnej wartości i Twój spokój wzrosną. Zapraszam na konsultacje coachingowe, na których dokładniej przyjrzymy się pojawiającym się w rodzinie problemami, dochodząc do ich genezy, wspólnie zadbamy o stworzenie bezpiecznej przestrzeni w Twoim systemie rodzinnym.

Podsumowując — chcąc polepszyć relacje z nastolatkiem:

  • zacznij doceniać, a nie ocenić jego uczucia i wybory
  • wykaż realne zainteresowanie wyzwaniami, z którymi się spotyka
  • chwal za sukcesy, które są sukcesami w odczuciu dziecka, nie Twoim
  • trenuj umiejętności komunikacyjne
  • zrezygnuj z przekonań dotyczących Twojego dziecka, zaakceptuj je takim, jakim jest